Thursday, June 8th, 2006
Interview with Allamezadeh & Ezati
Iranian Famous Movie Directors & Bloggers
Global Voices has interviewed two bloggers who are involved with the magic world of movies: Reza Allamezadeh & Amir Ezati. Let’s start with Mr. Allamezadeh
Reza Allamezadeh is an Iranian famous movie director, writer and blogger. Allamezadeh, based in Nederland, teaches cinema , continues his creative career and writes his blog in Persian. Iranian filmmaker released from political imprisonment after the 1979 Islamic Revolution and living in exile in the Netherland since 1982, has been writing and publishing novels and short stories in his native Persian and making a number of films, including 10 documentaries for Dutch television, a feature-length film, and several shorts for children. Many Iranian actors and actresses have collaborated with him including Shohreh Aghdashloo an Oscar nominee. Allamezadeh has always reminded me Costa Gavras. His last work which is a play about Dr. Mossadegh has been a great success among Iranians worldwide
Reaching Iranian Directly
Q: You have always communicated a social or political message in your movies, documentaries and plays. What is about blog? You consider it as a diary or you try to communicate as usual a political/social message
A: Interesting thing about blog for someone like me whose works (films, books and…) have been strictly forbidden in his country is that I can communicate with my fellow Iranians inside the country directly and without any supervision. Remember that I have been making films and publishing books during the last four decades and never had the chance to reach my audience in Iran directly. When I started my weblog I was not sure about what I was going to do with it. But now, after more than 2 years regular blogging, I know more than ever what I am doing. It is not a diary in the common sense of the word, nor a social or political statement about recent events. It is just sharing my feelings about things that are not to be said in films or books, sharing them with a vast range of audiences inside and outside my country. I don’t send any message of any kind, in my weblog, however I try to give clearly my ideas and opinions about a novel that I am reading right now, or a film that I have seen last night, and sometimes, of course, about social or political issues that interest me
Q: For a director like you who has been involved with communication world for years, what is added value of a blog for you
A: I think I have partly answered this question already in the first part, however I can add to it by referring to the fact that blogging, at least the way I am doing, is more direct, more personal, more casual, even more friendly if you like, comparing with any other means of communication like making movies or writing books and so forth. I feel I am talking to friends that know me and want to hear from me what I am up to, in this or that moment.
Q: How you see the evolution of Iranian blogs in these 3-4 years
A: The fact is that unfortunately I don’t spend enough time to read Persian weblogs because of the fact that I don’t have enough time. However in general I know that it is growing immensely and is getting more and more attention of the young generation
Q: In your opinion how can blogs become more interactive and attractive
A: In my idea most of the blogs are full of the written texts published in web, rather than the multi-media items. There is a fundamental difference between printed materials and multi-media blogs, even if when they deal with the same subject. When you have the possibility of adding sound tracks or video clips to your text, your article will change in all aspects. What I am trying to say is that blogs will be more attractive if the bloggers make use of the multi-media possibilities instead of just writing and publishing the texts in internet
Allamezadeh is very busy man and he is always between projects & trips. He kindly accepted to be interviewed and proposed us to use what we can find useful in his blog
Second interview is with Amir Ezati who belongs to the post revolution generation. He was born at the end of 60’s and has lived in Iran, Turkey and Finland. He has written reviews, taught cinema and made films. The last but not the least, he has launched a specialised blog, New Wave, about cinema in Persian
No More Censorship & Instant Contact
Q: What have been your motivations to launch a specialised blog about cinema & movies
A: Cinema & literature are not only my profession but they are a window to look at the world around me. In reality, cinema is an instrument for me to be in touch with others. Most bloggers try to escape censorship and self censorship. Bloggers try to have a direct contact with their readers. I used to work in different cinema magazines, TV and I was also lecturing in film institutes. Permanently I was in contact with people through mails, phone calls or face to face talk. Blog gave me the chance to be in instant contact with readers. They read your writing and leave you a comment. Comments help blogger to perform his/her work and blogger in his/her turn constructs his / her own identity in the eyes of readers. Reviewing movies through a political, social and psychological point of view is very serious thing for me. May be blogging becomes more serious thing than writing sexual souvenir, jokes or political insults.
I never saw many of these people whose links are in my blog. I thought they are writing in a professional way in their blogs about movies. Mr. FarhadPour and his colleague Mr. Yousef Abazari have an original way to look at cinema and Mr. Esfandyar Monfaredzadeh a famous and great music composer. Unfortunately their blogs have become inactive
Q: If you can write in a cinema magazine, will you stop blogging? What is added value for your blog
A: I am writing for Rooz online each Thursday. Blog save you from editor’s censorship and I have a freedom in blogging that I am not going to change that with anything. In Iran I suffered censorship and sometimes my reviews about Iranian movies found nowhere to be published. For example I was the only one who gave a zero point to Glass Agency movie and I talked about hands behind curtain that made it. Magazine which published that went under huge pressure and I was threatened by Ansar Hezbollah
Q: How you think about Iranian blogs evolution in artistic fields
A: Artistic fields are not taken, seriously, in consideration in blogs and cinema blogs need a long way to go. If I had financial support, I would publish many good reviews on a site or blog because most of these works were done before revolution and are not really available
Q: What is about movie directors and blogs
A: I have not seen one yet. A few have sites but some times even email is not mentioned. They usually prefer to publish their words as short comments. Most artists do not pay attention to direct contact with people who follow their works. I hope they start to understand importance of direct contact and tolerate criticism
Farid Pouya
شما وبلاگ تخصصی دارید که فقط در مورد سینما و بخصوص نقد و معرفی فیلم سخن می گوید و بهیچوجه مسایل دیگر را وارد وبلاگتان نمی نمایید وحتی فقط وبلاگرهای عالم سینما رامعرفی می کنید. چرا تصمیم به راه اندازی وبلاگی تخصصی گرفته اید؟
ج: ادبیات و به خصوص سینما فقط حرفه من نیستند، بلکه دریچه هایی هستند که با آن به دنیای پیرامون خودم نگاه می کنم. در واقع سینما برای من دقیقاً یک مدیوم است. وسیله ای است تا به وسیله آن با دیگران ارتباط برقرار کنم.تا زمانی که در ایران بودم نه فقط ضرروت داشتن سایت و وبلاگ را خیلی احساس نمی کردم، بلکه داشتن آن مخاطره هایی هم به دنبال داشت. چون قصد اصلی اغلب کسانی که در ایران با نام مستعار یا حقیقی وبلاگ نویسی می کنند، در درجه اول فرار از سانسور و در بعضی موارد خود سانسوری است.
دلیل دوم و اصلی این کار داشتن رابطه مستقیم با مخاطب است. در ایران به واسطه کار مداوم در مجلات سینمایی و شبکه های تلویزیونی و تدریس در آموزشگاه های سینمایی؛ از طریق نامه، تلفن و حتی برخوردهای مستقیم از نظر مخاطب ها باخبر می شدم. اما وبلاگ این امکان را فراهم می کند که خواننده همان لحظه در پای مطلب شما نظرش را بنویسد و یا بعد با ارسال یک ایمیل هر آن چه را که لازم می داند به شما منتقل کند. این ارتباط به نظر من بسیار با ارزش است، چون از این طریق نویسنده در نزد مخاطب دارای هویتی خاص می شود و هم با دریافت نظرهای مخاطبین خود مجبور می شود سطح کارش را ارتقاء بدهد و استمرار این ارتباط زمینه ساز فعالیت بیشتر او و بهبود کیفی کار می شود.
اگر به صفحه معرفی خودم در وبلاگ نگاهی بیندازید می بینید که در روزهای آغازین راه اندازی وبلاگ نظرم در زمینه داشتن وبلاگ صرفاً سینمایی چیست:
چهارصد ضربه[اولین وبلاگ من به احترام تروفو چهارصد ضربه نام داشت و بعد به موج نو تغییر پیدا کرد] در زبان فرانسوی کنایه از شیطنت و وارد کردن چهار صد ضربه است. برای من فیلمسازی و نقد فیلم نیز چنین خصلتی دارد، یعنی شیطنتی با هدف نشان دادن زشتی ها و زیبایی ها، راهی برای زدن حرف هایی که باید گفت و گاه این شیطنت ها در سرزمین ما ایران، عواقبی ناگوار دارد . سرنوشت دوستان و همراهانی که با هم در اسفند ماه ١٣٨١ توسط اداره اماکن دستگیر شدیم، نشان داد که نوشتن دربارهي فيلم ها ميتواند بسیار خطرناک باشد
کامبیز کاهه یکی از بهترین نویسندگان و مترجمان سینمایی اکنون زبان در کام کشیده و به گوشه عزلت پناه برده ، تا هم چون سعید مستغاثی و پیام فضلی نژاد تن به ننگ همکاری و پرونده سازی برای دوستانش ندهد. محمد عبدی نیز سکوت پیشه کرده و سینا مطلبی که قبل از من به غربت پناه برد. من نیز سرانجام برای تحمل نکردن مکافاتی ظالمانه تبعید خود خواسته را اختیار کردم. اما دستگیری ها ادامه یافت و به حیطه وبلاگ نویس ها هم کشیده شد و ظاهرا این شتر قصد نشستن بر در خانه همه اعضای خانواده مطبوعات و سینما دارد
این وبلاگ محل تازه ای برای این شیطنت است. شیطنتی با هدفی کاملا جدی و امیدوارم که صبوری دوستان رخصت زدن حرف های تازه را به من بدهد. نقد فیلم با دیدگاه سیاسی/ اجتماعی و روانشناختی برای من کاری بسیار جدی است و اگر خطایی دیده شود تقاضای نقد دارم. شاید از این راه وبلاگ نویسی اندکی جدی تر انگاشته شده و این عرصه از انحصار نویسندگان لطیفه، خاطرات جنسی یا دشنام های احساسی سیاسی خارج شود. من اولین نفر در این عرصه نیستم؛ آرزو می کنم آخرین شان نباشم. آموختن صبوری و پذیرش نقد اولین هدف شخصی من است.
در مورد لینک دادن یا معرفی افرادی که در زمینه سینما می نویسند هم عطف به مطالب بالا باید بگویم" من برای کار تخصصی ارزش قائل هستم" به ویژه در زمینه هنر و نقد هنری؛ تروفو جمله ای دارد به این مضمون که همه مردم دنیا دو شغل دارند. اولی آنی است که با آن ارتزاق می کنند و دومی نقد فیلم. شاید این از خوشبختی من باشد که تک شغله و عاشق کارم هستم. هرگز در زندگی کاری را که از انجام آن لذت نبرم، نپذیرفته ام. خیلی از کسانی که آنها را معرفی کرده یا به آنها لینک داده ام، هرگز از نزدیک ندیده ام، اما نوشته آنها دارای کیفیتی حرفه ای و پذیرفتنی بوده[قبول دارم که شاید خیلی ها را از قلم انداخته باشم یا دیدگاه های سیاسی و نوع نثر یا کلاً نوشته ها شان برایم جذاب نبوده اند]، دو مورد استثنایی هم در میان لینک ها وجود داشت : وبلاگ امر منفی[مراد فرهاد پور] و بالای گود[اسفندیار منفرد زاده] که هر دو گاهی در زمینه سینما مطالب می نوشتند. جناب فرهاد پور و همکارشان یوسف اباذری به نظر من کسانی هستند با دیدگاه های اریژینال نسبت به فیلم ها [مخصوصاً با جهت گیری فلسفی، جامعه شناختی و هنری] و جناب منفردزاده هم از بهترین آهنگسازان فیلم در ایران بوده اند و امیدوارم همیشه باشند. متاسفانه مدتی است که وبلاگ هر دو نفر در دسترس نیست، امیدوارم این آقایان باز هم در اینترنت بنویسند.
ایا اگر فرصتی بود که در مجله سینمایی می نوشتید وبلاگتان را تعطیل می کردید.ایا وبلاگ ارزشی اضافی تر نسبت به مجله سینمایی دارد؟
ج: من هم اکنون بخش سینمایی روزنامه اینترنتی روز را می نویسم که به شکل هفتگی و هر پنج شنبه منتشر می شود. اما وبلاگ طبیعی است که از استبداد و سانسور سردبیر در امان است و جایگاه ویژه ای دارد. این مزیت برای من که یک دهه با ملاحظه کاری ها و سانسورهای اعمال شده از طرف سردبیران[که آنها هم به اجبار وزارت ارشاد و عرف جامعه چنین کاری را انجام می دادند] بسیار با ارزش است و آن را با هیچ چیز عوض نمی کنم. طبیعی است که خط مشی همه مجلات دنیا می تواند نویسنده را در حصار قرار بدهد، مثلاً به خاطر دیدگاه های خاص من در مورد فیلم های ایرانی اعلب مجلات نمی پذیرفتند که نقدی بر یک فیلم ایرانی از من چاپ کنند، چون از عواقب آن می ترسیدند. مثالی بزنم؛ سال ها قبل موقع اکران اول آژانس شیشه ای در جشنواره تنها منتقدی که در جدول ارزشیابی به آن صفر داد و در مطلبی کوتاه به عواقب نگرش موجود در فیلم و دست هایی که پشت پرده بودند تا چنین فیلم ساخته شود، اشاره کرد من بودم. چاپ این مطالب باعث دردسرهایی زیادی برای سردبیر و صاحب امتیاز مجله فراهم کرد و البته برای خودم که از طرف انصار حزب الله مورد تهدید واقع شدم.
تحولات وبلاگهای ایرانی و مخصوصا هنری را چگونه می بینید شما که در کارهای مختلف سینمایی بودید چگونه می توان وبلاگ را هنریتر و جذابتر نمود؟
ج: متاسفانه وبلاگ های هنری در ایران هنوز خیلی جدی گرفته نشده اند و با وجود تعداد زیاد وبلاگ های مخصوصاً سینمایی، این عرصه از نظر کیفی هنوز راه درازی در پیش رو دارد. کاش منتقدان خوبی مثل سعید عقیقی، امید روحانی، کامیار محسنین، کامبیز کاهه، مهشید زمانی، سینا مطلبی[البته ایشان وبلاگ داشت، اما کمتر نقد فیلم می نوشت]، غلام حیدری، مسعود فراستی ، خسرو دهقان، بهزاد رحیمیان ، و داود مسلمی هم با حضورشان در اینترنت تنوعی در این فضا ایجاد می کردند. خیلی از این آدم ها وبلاگ یا سایت داشته باشند، حتماً از طرف خوانندگان زیادی مورد استفاده و استقبال قرار خواهد گرفت. من شخصاً اگر بضاعت مالی می داشتم، نوشته های چند منتقد مهم مثل پرویز دوایی، شمیم بهار و کیومرث وجدانی در یک سایت قرار می دادم تا همه بتوانند به آنها دسترسی داشته باشند. چون پیدا کردن این نوشته ها که همگی در مطبوعات قبل از انقلاب چاپ شده، تقریباً غیر ممکن است.
راه دیگری هم برای جذاب تر کردن وبلاگ ها وجود دارد و آن آشنایی امثال ما با امور فنی است تا از نظر گرافیکی هم حال و هوای وبلاگ ها تغییر پیدا کند. جذابیت بصری یکی از عوامل پسند مخاطب است.
آیا کارگردانهای ایرانی زیادی هستند که وبلاگ هم دارند ایا فکر می کنید راه خوب ارتباطی با هوادارانشان باشد؟
ج: من تا این لحظه به وبلاگی از یک کارگردان ایرانی برنخورده ام. یکی دو نفر هستند که سایت دارند و طبعاً آدرس ایمیلی هم در آن ذکر شده، اما خیلی ها از نوشتن ایمیل خوددداری می کنند و ترجیح می دهند حرف های شان را به شکل کامنت های کوتاه ابراز کنند. متاسفانه عرصه اینترنت هنوز برای اهل هنر در ایران جدی نشده و متاسفانه خیلی از هنرمندان به چنین ارتباط هایی با مخاطبین خود اهمیت و ارزش نمی دهند. به نظر من این فاجعه است. در مورد جامعه بسته روشنفکری ایران حدف و حدیث زیاد است که اینجا مجال پرداختن به آن نیست. فقط امیدوارم کسانی که با خلق کار هنری در واقع نگاهی نقادانه به جامعه پیرامون خود می اندازند، تحمل نقد را پیدا کنند و به ارتباط مستمر با مخاطب و شنیدن نظرهای آنان اهمیت بدهند.
